Ben; Ben Değilim !
Mesafeler kat ederken bi yanım neden yoksun olduğunu bilmeyecek kadar
yoksul…
Dört tarafım hüzünlerle çevrilmişken hiç bi şehre sığmıyorum.
Nereye gitsem taşıyorum.. Gördüğüm kaldırımlar namussuz; oturup üzerlerine keyif alamam, yoldan geçenleri sayamam. Ben yabancıyım bana. Tam 22 yıl olmuş ve bu ses hala bana ait değil. Bu gözler, eller, ayaklar… Ama ama ama ama hala hala hala ben bana rağmen ayaktayım.. Kendime sürgün verin. Verin ki soğuk bitsin suskunluk dinsin ve mavi olsun gözlerim… Kendime aks olduğum dokunuşlar arasında kaldı yaşam..
Çocukluğumda…
Suçsuz günahsız olsam ağlayarak gelmezdim dünyaya..
Her defasında…
Vurgun yedim! Ayaklarıma ucube dikenler batarken Ben platonik sevişmelerle aldattım kendimi. Kendi ellerimi gezdirdim tenimde… Ellerimde yabancı bana… Yabancı eller değiyor elime… Utanıyorum… Gecelerin namusunu gökyüzüne çaldırdığım günden sonra, mevsimi daima sonbahar ömrümün..
Kimle konuşsam, hangi göze baksam hep kısa metrajlı ömrüm…
Yedi düvel konuşur oldu yalnızlığımı…
Bir tek ben biliyorum gecelerin içindeki korkaklığımı…
Yaşadıkça azalıyor hayat ve ben yetim düşüyorum arsız sevdalar karşısında…
Cellâdım bir dirhem çaresizlik… İkiye dört; gör gel üzerimi ört…
Hep yeniğim ben yabancı girdiğim savaşlarda… Gözlerimin altında ki morluklara bakarsan anlarsın; Geceleri dağlar deviriyorum.,yollara tükürüyorum,çevreyi kirletiyorum,zina ediyorum Hayatın önüme sunduğu kötülükler karşısında Kötü olan ne varsa… Onu seçiyorum
Ucube hayatın suratına tükürürcesine günaha giriyorum
Ve her günah yeni acılarla geliyor ömrüme. Dayanamıyorum. Körpe gülüşlerimi köpeklere hediye ettim ben…
Artık gülemiyorum; dolayısı ile gözlerimin içi de gülmüyor…
Ama ama ama ama ağlayamıyorum da…
Gözlerim gözyaşımla dolmuyor da… Her yanım tutuklu…
Dört bi yanım yarım…
Ben ne zaman meyletsem mutluluğa…
Kapılar kapatılıyor daima suratıma…
Ben bana ait değilim…
’22Lik bu beden benim değil… Kendi kendime p.ç’im…
Yerim yurdum belli değil
yoksul…
Dört tarafım hüzünlerle çevrilmişken hiç bi şehre sığmıyorum.Nereye gitsem taşıyorum.. Gördüğüm kaldırımlar namussuz; oturup üzerlerine keyif alamam, yoldan geçenleri sayamam. Ben yabancıyım bana. Tam 22 yıl olmuş ve bu ses hala bana ait değil. Bu gözler, eller, ayaklar… Ama ama ama ama hala hala hala ben bana rağmen ayaktayım.. Kendime sürgün verin. Verin ki soğuk bitsin suskunluk dinsin ve mavi olsun gözlerim… Kendime aks olduğum dokunuşlar arasında kaldı yaşam..
Çocukluğumda…
Suçsuz günahsız olsam ağlayarak gelmezdim dünyaya..
Her defasında…
Vurgun yedim! Ayaklarıma ucube dikenler batarken Ben platonik sevişmelerle aldattım kendimi. Kendi ellerimi gezdirdim tenimde… Ellerimde yabancı bana… Yabancı eller değiyor elime… Utanıyorum… Gecelerin namusunu gökyüzüne çaldırdığım günden sonra, mevsimi daima sonbahar ömrümün..
Kimle konuşsam, hangi göze baksam hep kısa metrajlı ömrüm…
Yedi düvel konuşur oldu yalnızlığımı…
Bir tek ben biliyorum gecelerin içindeki korkaklığımı…
Yaşadıkça azalıyor hayat ve ben yetim düşüyorum arsız sevdalar karşısında…
Cellâdım bir dirhem çaresizlik… İkiye dört; gör gel üzerimi ört…
Hep yeniğim ben yabancı girdiğim savaşlarda… Gözlerimin altında ki morluklara bakarsan anlarsın; Geceleri dağlar deviriyorum.,yollara tükürüyorum,çevreyi kirletiyorum,zina ediyorum Hayatın önüme sunduğu kötülükler karşısında Kötü olan ne varsa… Onu seçiyorum
Ucube hayatın suratına tükürürcesine günaha giriyorum
Ve her günah yeni acılarla geliyor ömrüme. Dayanamıyorum. Körpe gülüşlerimi köpeklere hediye ettim ben…
Artık gülemiyorum; dolayısı ile gözlerimin içi de gülmüyor…
Ama ama ama ama ağlayamıyorum da…
Gözlerim gözyaşımla dolmuyor da… Her yanım tutuklu…
Dört bi yanım yarım…
Ben ne zaman meyletsem mutluluğa…
Kapılar kapatılıyor daima suratıma…
Ben bana ait değilim…
’22Lik bu beden benim değil… Kendi kendime p.ç’im…
Yerim yurdum belli değil
sizi tebrik ve takdir ederim muhteşem bir site
yaşamın en iyi gülümsemesiyle sana merhaba
yine çok güzel bir şiir kalemine yüreğine sağlık.tek başınalık daha nasıl tarif edilebilir ki….
Her yanım tutuklu…
Dört bi yanım yarım…
Ben ne zaman meyletsem mutluluğa…
Kapılar kapatılıyor daima suratıma…
Ben bana ait değilim…
çok güzel sözler ben bu sözlerini seçtim…
seni önce allah a sonra sana emanet ediyorum kardeşim ..
harikasın
Kardeşim aldım bu şiiri okumak için kalbine sağlık sevgi ile kal hep
Nefes almak istem dışı yapılan bir harekettir.
Ama ve hala ayakta olmak bu nedenle…
Bazen kendi ruhumuza en uzak kalan yine kendimiz oluyoruz.
Mutluluk daimlik değildir, küçük duraklardır yaşam otobüsünde uğradığımız.
Umarım o durakta inmeyi başarabiliriz..
Ben yazan biri olarak bilirim ki, hüzünlü olmasak da bizler hüznü yazabiliriz yaşatabiliriz. Bu yazıyı bu şekilde yazdığını ümit ederek tebrik ediyorum.
Sevgiler..
Söz vardır ,susturur insanı..Söz vardır, kestirir başı..
Söz vardır,yıkan tüm umutları..Söz vardır,ayağa kaldırır tüm insanları
Böylesine güzel bir şiir’i okuduktan sonra Emrah bey,sizi AYAKTA Alkışlıyorum.
Emrahcım çok beğendim, harikalarla dolusun yine.. ama bu doluluk mutluluk mu yoksa hüzün mü yada tam ortası mı karar veremedim.. fakat bir şey dikkatimi çekti..
“Ama ama ama ama hala hala hala ben bana rağmen ayaktayım…” işte buna çok sevindim
))