Yalnız kalmak istiyorum, kalabalığın içinde olmam gerekmiyor.
Onlar gülüp oynarken, içim hep deprem.
Şiddetim hep enkaz!
Görmesinler, ellerime değmeden ellerimden kayıp gidenleri.
Yalnız kalmak istiyorum.
Yalnızlığı sorgulamak zor değil.,
Amma kalabalığın ardı hep mahkeme duvarı.
Bilmek zorunda değil hiç kimse duvarlarımın arkasında yaşadıklarımı.
Bedenimin kırıkları ile başa çıkabilirim.
Sarabilirim sessizce kalbimin yaralarını.
Ve dudaklarımdan öpebilirim kendimi,
Siz adamlığımla yargılarken beni, parmak uçlarım siler; siz görmeden, tüm yaşanılanları.
Yalnız kalmak istiyorum, benim tek istediğim bu!
Silemedim bedenimle, bedenlerdeki ağrıları.
Vücudumun üzerinden tonlarca ten geçti,
Hep hala yaralı, hepsi kanamalı…’kanamalı…
Yalnız kalmalıyım.
Şuh bir nefis soluk alıp vermeli iliklerimde.
Bir yalnızlığım, bir de şüheda kalmalı sadece geride.
Roma’nın sütunlarının üzerime devrilmesine gerek yok.
Ya da lazım gelmiyor üçüncü dünya savaşını başlatmak.
Kuraklığın durağında durmalı bütün cümlelerim.
Yalnızlık kokmalı çiçeklerim.
Yalnızlığa açmalı tüm güller.
Renklerin bir önemi yok.
Sarı gerektirmiyor ayrılığı, kırmızı anlatmıyor aşkı.
Ama siyah…
Yalnızlığın asil rengi….
Bir beni bir de siyahı rahat bırakın!
Ki dökülsün küçük dilimden beyaz renkli kelimeler.
Şimdi sessizce yalnızlaşmak istiyorum.
Okşamasın Allah dışında kimse saçlarımı.
Bir kelebeğin ömrü kadar kısa olmadı benim ağlayışlarım.
Dizlerimin üzerinde hala durur çocukluğun kırıkları.
Beni birden fazla gören herkes, hatırlatmalı…
Bir başıma yalnız bırakmalı…
Çığlıklar yeterince fazla, herkes yalnızlığı sessiz bırakmalı.
Beni yalnız bırakmalı!
Onlar gülüp oynarken, içim hep deprem.
Şiddetim hep enkaz!
